یادداشت های یک استاد دانشگاه

مردم ساده دل ایران و بی بی سی

soroosh-p — Sat, 26 Sep 2009 19:53:40 GMT

این مردم ایران چقدر ساده دل اند. با یک حرف می روند با یک حرف می ایند. انگار همین دیروز بود که بی بی سی به همه مان گفت که عکس امام تو ماه است. ما هم همه با جان و دل قبول کردیم رفتیم بالای پشت بام ها و قسم می خوردیم که عکس امام را داریم در ماه می بینیم. بی بی سی در ان دوران چنان خبر های انقلاب را با اب و تاب برایمان می گفت که هنوز خبر اتفاق نیفتاده ، خبرش را می شنیدیم. حالاهم که برایمان تلویزیون درست کرده و باز هم ما را تشویق به خراب کردن مملکتمان می کند . در ان دوران چه که با مملکت خودمان که نکردیم. حالا هم می خواهند همان دوران را تکرار کنند.

ایران همیشه صحنه رقابت امریکا و انگلیس بوده. وقتی که امریکا ایران را از دست انگلیس در آوردانگلیسی های زخم خورده در کمین نشستند تا بالاخره زهرشان را در زمان کارتر که یکی از ضعیف ترین رییس جمهور های امریکا بود به ایران ریختند. و با انداختن مردم ایران به جان حاکم فاسد و مریض مملکت بالاخره ایران و امریکا را دشمن هم کردند و الان سی سال است که از آب گل آلود ماهی می گیرند.

حالا هم می خواهند باز همان داستان را تکرار کنند. هر وقت ایران و آمریکا می خواهند با هم کنار بیایند دستی بیرون می آید و رابطه را خرابتر می کند.......

امان از این گرگ ها

soroosh-p — Tue, 11 Aug 2009 17:58:13 GMT

چند ماهی است که دستم به نوشتن نرفته است. در این چند ماه کشورمان حوادثی را که به اندازه چند سال هستند گذراند. مردممان فدای تصفیه حساب های داخلی افرادی شدند که تا چند سال پیش دست در دست هم هر کاری که می خواستند بر سر ما می اوردند. من کی می توانم فراموش کنم که همین اقایان رفسنجانی کروبی و موسوی و رضایی چه بر سر ما جوان های دهه ۶۰ که نیاوردند.

دانشگاه ها را به اسم انقلاب فرهنگی بستند. دانشجویان را یکی یکی به اسم گروهک ها دستگیر کردند. بعد از عملیات ازاد سازی خرمشهر ۶ سال دیگر جنگ را همین اقای رفسنجانی ، موسوی و رضایی ادامه دادند و جوانان را به بهانه انتقام از صدام جلوی ارتش تا دندان مسلح عراق فرستادند و حتی باکشان هم از بمباران های شمیایی عراق نبود. انگار که این جوانان و پدران و مادرانشان هیچ حقی ار حیات در این دنیا نداشتند . بعد هم که در دوران رییس جمهوری ،رفسنجانی هر کاری که دلش خواست کرد و کسی جرات اعتراض هم نداشت.

حالا این اقایان امده اند و برای مردم ساده دل ما ازادیخواه شده اند. برایمان دم از ازادی می زنند. باز بنظر من احمدی نژاد صد شرف به این اقایان دارد که لااقل همان چیزی هست که نشان داده می شود.

من به شخصه برای جوانانی دلم می سوزد که گول این گرگ های رفته در لباس میش را خورده و می خورند. گرگ هایی که در پشت در منتظرند که شنگول ها و منگول ها در را برایشان باز کنند و باز هم هر کاری که دلشان خواست بکنند.

این رفسنجانی انقدر ادم بی تفاوت و سنگدلی است که از کشته دادن جوانان کوچکترین غمی به دلش راه نمی دهد. همانطور که در زمان جنگ امثال مرا جلوی ارتش عراق می فرستاد الان هم خودش در کاخش نشسته و جوانان را به خیابان ها می فرستد تا باز هم جاه طلبی هایش را جامه عمل بپوشاند.

من ادم مخالف احمدی نژاد بودم ولی الان ازش خوشم امده. کی می توانست اینقدر شکاف بین اخوند ها را بر ملا کند.....

هم روزگار جالبی را می گذرانیم که می بینیم تاریخ چگونه دارد انتقام خودش را می گیرد و هم ناراحت کننده که باز هم عده ای در این مسیر تکامل کشورمان باید فدا شوند. ولی چاره ای نیست . این روزگار را باید گذراند. فقظ حیف از ار دست رفته ها و دیگرانی که در اینده خواهند رفت. افسوس....

نظر یک خواننده مخالف نوشته هایم

soroosh-p — Thu, 12 Feb 2009 06:15:13 GMT

بیش از دو ماهی است که به وبلاگ سر نمی زنم. وقتم حسابی پر شده با کار . امروز دیدم یک طلبه ای برایم نظری زده در مورد یکی از نوشته هایم با عنوان " از کوزه همان برون تراود که در اوست " که در بهمن ۸۶ نوشته بودم. چون خیلی ها ان را نخواهند دید گفتم خودم بگذارمش اینجا تا نظر یک مخالف مرا دیگران هم ببینند. من که به شخصه ممنونش هستم که وقت گذاشته و نظر داده. این نظرش است در مورد من و نوشته ام :

"سلام بر تو ای وطن فروش. اسم خودت رو استاد دانشگاه نگذار. تو بدبختی و لیاقتت سرخوردگی و تو سری خوردن است. بیچاره تو لیاقت آزادی را نداری. که این همه مطلب علیه یک حکومت بنویسی و هیچ کس هم با تو کاری نداشته باشد. برو کلاش. اسم خودت رو استاد نگذار. حتما یکی از اوباش و یا یک دانشجوی فریب خورده و یا یک معتاد و مفنگی هستی. همان بهتر که آمریکا و اسرائیل توی سر تو و امثال تو یزنند و مثل ... دور و برشان پرسه بزنی. خاک بر دهان تو . بی لیاقت. بیچاره امروز فن آوری و تولید علم در کشور ما تا آنجاست که روی دست ابرقدرتها بلند شدیم در جایی که قبل از انقلاب حتی آفتابه هم نمی توانستیم درست کنیم. این رو از اربابانت بپرس. وقتم رو بیشتر از این برای تو تلف نمی کنم.

حالا اگر یکی از این جوان های مثلا بسیجی تازه به دوران رسیده ایی اینگونه مرا توهین می کرد ناراحتی نداشت ولی یک طلبه ای که مدعی دین و اسلام است اینطوری بنویسد چه می توان گفت. امیدوارم روزی در کنار پیشرفت علمی به ان درجه از پیشرفت فرهنگی هم برسیم که همدیگر را تحمل کنیم.

در برزخ این دنیا و ان دنیا- خاطرات سفر به تهران 2-

soroosh-p — Sun, 23 Nov 2008 00:53:13 GMT

فرهنگ عجیبی در ایران بوجود آمده است که نسل جوان فعلی مشخصه آن هستند. نسلی که به فرهنگ دینی عادت کرده نماز می خواند روزه می گیرد ولی از ان طرف دوست دختر یا دوست پسر دارد و از داشتن رابطه جنسی و دیدن فیلم های پورنو ابایی ندارد. این معادله برایم قابل هضم نیست.

یادم می اید در دوران انقلاب و در دورانی که همه چیز ایده الی بود جوان های مذهبی انقدر در رعایت اخلاق افراطی شده بودند که حتی وقتی با جنس مخالف صحبت می کردند سرشان را پایین می انداختند تا حتی چشمانشان به چشمان طرف مقابل نیفتد. ولی حالا جوان های مذهبی هم دوست دختر دارند و یا دختر های چادری اهل چت و گفتگوی موبایلی هستند و به یکی و دو تا هم قانع نیستند.
از یک طرف فرهنگ قدیمی و سنتی بشدت جوان های را سعی می کند در حصار خود نگه دارد ولی از ان طرف فرهنگ غرب هم با رشد اینترنت و ماهواره و جذابیت هایش جوان ها را به سمت خود می کشد و نمی دانند در این وسط چه کنند.

حیلی راحت می توان به این نتیجه رسید که فرهنگ سنتی مقاومتش در مقابل فرهنگ روز دنیا در حال ضعیف شدن است و یک طوفان فرهنگی در راه است که خیلی ها را نابود خواهد کرد. چندین سال دست روی دست گذاشتن و به امید اینکه دنیا کن فیکون خواهد شد و هیچ امادگی و اموزشی ندادن به جوان ها نتیجه اش این شده که الان می بینیم که جوان ها تشنه اند . در خیابان ها چشم ها همه به دنبال هم هست و در پی تجربه کردن مرز های جدید و خطرناک است و ابایی هم ندارند که بگویند می خواهیم همه چیز را تجربه کنیم. شنیدن این جمله از پسران برایم تعجب اور نبود ولی از زبان دختران جوان برایم بسیار تعجب اور بود. چرا این نسل اینقدر بی پروا شده؟ در زیر پوست این جامعه چه جریانی جاری است؟

در همین زمان بود که خبر پخش یک فیلم از رابطه یکی از امامان جمعه در استان گلستان در جامعه پیجید و در تمامی سایت های ایرانی بنام فیلم پورنوی حاج اقا گلستانی معروف شد. حالا چه کسی این فیلم را گرفته خدا می داند. گفته میشود یکی از کار های وزارت اطلاعات همین گرفتن فیلم های مخفیانه از روابط پنهان اقایان است . گویا در وزارت اطلاعات از اینگونه فیلم ها فراوان است و هر از چند مدتی یکی از انها به بیرون درز می کند.
خدا به این جامعه رحم کند. خطرناک شده است....

سفری به تهران

soroosh-p — Thu, 20 Nov 2008 19:05:13 GMT

سلام دوستان . دو ماهی به ایران رفته بودم. دو سه روز است که به کانادا برگشته ام.
وقتی وارد فرودگاه امام شدم ناخود آگاه اشک به چشمانم آمد. از راه دبی به تهران آمده بودم. مقایسه فرودگاه تورنتو و دبی با فرودگاه بین المللی ایی که قرار بود سی سال پیش افتتاح شود دل هر ایرانی ایی را به درد می اورد. هنوز هم کامل نیست و معلوم است نیمه ساخته از ان دارد بهره برداری می شود.

از فرودگاه هم که در نیمه شب به تهران می روی یک جور هایی نگرانی تا برسی با تاکسی های زرد رنگ و ان مسیر خلوت شبانه که گاهی هم خبر هایی مبنی بر راهزنی در ان شنیده می شود. خود من در همشهری خبر دستگیری باندی را خواندم که با لباس مامورین زحمتکش نیروی انتظامی دست به راهزنی در این مسیر می زده اند. راننده تاکسی ام جوان مظلوم معتادی بود که از گرانی ها و فشازهای زندگی می نالید. می گفت از ساعت 3 روز قبل در صف بوده تا نوبتش برسد.
نا خود اگاه از خود می پرسی چرا بر سر کشور ما این حوادث امد که هنوز هم بعد از سی سال مردم حسرت سال های سی سال قبل را می خورند؟

خیلی ماجرا ها برایم پیش امد در طی این دو ماه. نوشتن هر کدام از انان یک لاگ جداگانه می خواهد.
چقدر مردم در ارزوی خروج از ایران هستند. جوانان دانشجو در شوق امدن به کانادا و ادامه تحصیل هر کاری که از دستشان بر اید انجام می دهند. به یک دانشگاهی برای ارائه مقاله ای علمی رفته بودم. دانشجو ها سوال پیچم کرده بودند در [مورد امدن به کانادا. از یک بابت خوشحال هستم که این همه شور و شوق تحصیل در جوان هایمان است. ایکاش دستم می رسید و می توانستم به همه انان کمک می کردم. ولی ویزا را که دیگر نمیشود من برایشان صادر کنم!!!

جقدر ترافیک دیدم. چقدر در ترافیک گیر کردم. خیابان ها همیشه پر از ماشین. چقدر تصادف دیدم ناشی از بی توجهی مردم . همه در پی این هستند که از دیگران جلو بزنند .....
من عاشق ایران هستم و مردمش و سرزمینش. و هر کاری که از دستم بر اید برای عمران و ابادیش انجام خواهم داد.

مرخصی

soroosh-p — Sun, 31 Aug 2008 11:28:16 GMT

سلام به همگی دوستان

من مدتی مرخصی می روم و شاید نتوانم مانند سابق به روز باشم. به امید دیدار

فرزندانی گنگ و مانده در خود

soroosh-p — Sat, 09 Aug 2008 17:28:13 GMT

دی ماه سال ۱۳۷۶ تازه از خارج برگشته بودم. در نتیجه می توانستم مقایسه خوبی بین شرایط مملکتمان و خارج داشته باشم. در همان زمان گزارشی از شبکه سوم تلویزیون در بخش خبر پخش شد که هیچوقت ان را فراموش نمی کنم . هنوز هم معتقدم حادثه ای که گزارش ان پخش شد مدل کوچکی از کل جامعه ما در ابعاد جهانی است که مملکت ما به ان دچار شده است.

در این خبر نشان داده شد در یکی از محله های قدیمی تهران مامورین وزارت بهداشت وارد خانه ای قدیمی شده اند ( بعد از گزارشاتی که مردم محله داده اند) که در ان خانواده ای زندگی می کرده اند که از قرار بیش از ۱۰ سال بوده زن و دو دختر ان خانواده حق بیرون امدن از خانه را به دستور مرد خانه نداشته اند و بعبارتی زندانی بوده اند. در این گزارش نشان داده شد که دو دختر که دارای سنی در حدود ۱۲-۱۳ ساله بودند سال ها بوده حمام نرفته اند. موهای انان مانند مو های گوسفندان از چرک و کثیفی بهم تنیده شده بودند. پوست بدنشان مانند سنگ سفت شده بود. بر بدن انان لکه های پوستی چرکی بوچود آمده بود . بلد نبودند حرف بزنند و وقتی گزارشگر با انان صحبت مب کرد فقط اصواتی از دهانشان خارج می شد. مادرشان هم دست کمی از انان نداشت ولی می توانست حرف بزند.

پدر این خانواده یک فرد روستایی بود که وقتی از او سوال شد چرا این وضع را برای خانواده اش درست کرده با یک قیافه حق بجانب مذهبی می گفت که این کار را بخاطر اعتقاداتش کرده که خانواده اش را از دست شیطان دور نگهدارد. چون شیطان بیرون از خانه است و اگر انان از خانه بیرون می رفتند شیطان انان را گمراه می کرده است.

۱۲ سال از این اتفاق گذشته و نمی دانم بالاخره وزارت بهداشت برای ان خانواده چه تدبیری اندیشید تا ان دختران از ان سرنوشت شوم رهایی یابند. در طی این دوازده سال خاطره این اتفاق هیچ وقت از ذهنم بیرون نرفته . چون از همان زمان این اتفاق را مدل کوچکی از جامعه بزرگ خودمان دیدم که بعضی رهبران مذهبی سیاسی قدر قدرت این مملکت گمان می کنند که راه نجات و سالم ماندن و به گناه نیافتن جامعه مان این است که این مردم و جوانان در مرزهای مملکت محصور بمانند ، با جهان خارج ارتباط نداشته باشند .فقط و فقط هم از انان حرف شنویی داشته باشند و هیچ اندیشه و حرف دیگری هم نباید از خارج به گوش انان برسد. چون شیطان انان را گمراه می کند و از خدا دور می شوند!

وقتی برای کنفرانسی و یا فرصتی به خارج از ایران می روم ( همین الان در کانادا هستم و جشن آغاز المپیک را از تلویزیون دارم و به طنز به یکی از دوستان می گفتم : الان پایه های عرش الهی با چند ریشتر در حال لرزش است؟!) نمی توانم افسوس خودم را پنهان کنم از رفتار و اخلاق عقب نگه داشته مردممان در مقایسه با مردم کشور های خارج. ما را از بس در درون خودمان محصور کرده اند دچار یک فرهنگ و رفتار انزوا گرایانه و تنگ شده ایم. نمی توانیم با جهان خارج ارتباط بر قرار کنیم چون ما را مرتب می ترسانند از فساد خارج و مردم کشور های خارجی. از اینکه به ما تلقین می کنند که جهان خارج تماما فاسد است و فقط و فقط خانه و ان هم زیر سایه پدر است که در ان امنیت وجود دارد ان هم به برکت یک تفکر بسته مذهبی. با این ترس مردم و جوانان را عقب نگهداشته اند و تا کی دستی برون اید و در این خانه را بشکند و ما را از دست این پدران متعصب نجات دهد خدا می داند.

به جای اینکه به مردم آموزش بدهند که چگونه رفتار درست داشته باشند تا بتوانند در جهان امروز زندگی کنند عده ای را با ترس روحی کنترل می کنند و عده ای را هم با زور محسور می کنند تا بتوانند خیال خود را راحت کنند. چون در حقیقت مانند پدر ان خانواده توانایی ندارند که فرزندان خود را در جامعه جهانی مراقبت کنند. این است وضعیت ما در جهان امروز.

خیلی متاسفم از این اوضاعی که برای ما درست شده و فعلا هم راه بیرون رفتی از ان دیده نمی شود و همه در عذابند. دیدم که اقای امام جمعه مشهد حتی ناراحت شده اند که چرا یک زن با حجاب کامل پرجمدار ایران در المپیک شده است. خدایا چه میتوان گفت بر این تعصب طالبانی. این اقایان از بس در ایران مانده اند فکرشان دیگر حتی تحمل حداقل را هم ندارد.

نسل جوان جاه طلب و پر اشتهای ایران

soroosh-p — Mon, 04 Aug 2008 19:32:13 GMT

یکی از محصولاتی که جامعه سه دهه اخیر ایران به کشور ما داده ظهور نسل جوان جاه طلب و پر اشتهایی است که زود آمده اند و می خواهند به همه چیز برسند در همان ابتدای دروان جوانی. این نوشته را بعد از دیدن یک سریال تلویزیونی به ذهنم رسید که بنویسم که یکی از شخصیت های این داستان جوان عصیانگری است که به برکت پول و ثروت پدر جان همه امکانات زندگی را در اختیار دارد. امکاناتی مانند خانه ای در شمال تهران، ویلایی در شمال، ماشین اخرین مدل، موبایل، حساب بانکی، دوست دختر ان هم نه یکی و یا دو تا، تحصیل در یک دانشگاه با شهریه بین المللی. و توقع داشتن باز هم امکانات بیشتر مانند سفر های خارجی .

حالا شما در نظر بگیرید این جوان مغرور و تازه بدوران رسیده چه کسی را بنده است و از کی حساب می برد؟ نسلی که از سن ۱۸-۲۰ سالگی همه چیز را بدون کوچکترین زحمتی در اختیار دارد چه مسئولیتی را حاضر است بدوش بگیرد برای اینده خودش و یا خانوده اش و یا کشورش؟ نسلی که اگر پدر و یا مادر بهشان بگویند بالای چشمشان ابروست زیر همه چیز می زند ، عصیان می کنند و با ضربه زدن به خود تلاش می کنند که پدر و مادر را راضی کنند به خواسته انان گردن نهند. و برای اینکار حتی از افتادن به گرداب اعتیاد و یا الکلی شدن ابایی ندارند.

وقتی نگاهی به این جوانان در سطح کشورمان می کنم که امثال ان هزار هزار در جامعه فعلی ایران است ناخوداگاه ذهنم به این سمت رفت که همین تیپ حالت و تفکر در نوع دیگری از جوانان جاه طلبی بوجود امده که از دنیا متوقعند ( منظورم اینجا از نظر سنی نیست بلکه از نظر تجربه مدیریتی و سیاسی است) . جوانانی که در دنیای سیاست و مملکتی و نظامی به امکانات و قدرتی رسیده اند که از پدران سیاسی-نظامی انان بهشان به ارث رسیده و فکر می کنند که اکنون از دنیا و مردم کشورشان متوقع باید باشند که همه چیز را برایشان فراهم کنند. می باید به حرف انان گوش بدهند و گرنه به خودشان و کشور شان صدمه خواهند زد.

می خواهم بگویم که این نسل خطرناک که فقط به هوس های خویش فکر می کند چه عواقب خطرناکی برای مملکت بوجود اورده است. چه تفاوتی بین ان جوان که در بالا شرحش را دادم و جوان سیاسی که به رییس جمهوری ایران رسیده هست؟ هر دو دارای یکنوع جاه طلبی و بر اوردن هوس هایشان هستند ولی اولی در سطح یک خانواده می خواهد به هوس هایش برسد و دومی در سطح یک کشور و دنیا. هر دو می خواهند که بدون زحمت و گذشت زمان مناسب به جاه طلبی هایشان برسند و اگر نتوانند ان اتش شهوت خویش را خاموش کنند حاضرند به خود و دیگران صدمه برسانند.

این نسلی است که ایران بعد از انقلاب تحویل جامعه داده . یک نسل جاه طلب، بی فکر ، هوسران و متوقع از همه . نسلی که فکر می کند هز ان دنیا به پایان می رسد و باید هر چه زودتر به خواسته های خویش برسد. نسلی که به آینده فکر نمی کند و فقط نظرش به حال است. نسلی که برنامه ریزی و تفکر دراز مدت را نمی داند چیست. نسلی که هویت خویش را با درافتادن به دیگران دنبال می کند. این نسل جوان ( چه سنی و چه سیاسی) ایران را بر باد خواهد داد چون نه پدر و مادر ها از پس انان بر می ایند و نه خودشان قدرت خود پالایشی خود را دارند و نه ان قدرت شهوت هوس های دورونشان به دلیل همین جوان بودن قابل خاموش شدن است.

دقیقا به همین دلیل که نیروی نظم دهنده جامعه و کشور به این نتیجه رسیده که باید با قانون و استفاده از قدرت این جوانان را یاد بدهد که چگونه حداقل تاوان این تفکر هوسران خود را پس بدهد و حقوق دیگران را رعایت کند ، دقیقا به همین دلیل جامعه جهانی هم به همین نتیجه رسیده که باید با فدرت زور و قهریه این نسل جدید سیاستمدار جاه طلب ایران را یاد بدهد که چگونه می باید در جهان زیست کند و حقوق دیگران را رعایت کند. قوانین قوانیند چه در جزء چه در کل از یک قاعده استفاده می کنند. منتهی در حالت اول فقط یک خانواده عذاب می بینند و در حالت دوم مردم یک کشور که الان همگی ان را به عینه تجربه می کنیم با این تحریم ها و انزوای جهانی.

این انسان قدرت طلب

soroosh-p — Thu, 31 Jul 2008 02:15:13 GMT

انسان موجود عجیبی است. تا زمانی که به قدرت نرسیده با خود می گوید اگر به قدرت برسد چه ها که نمی کند برای انکه محرومین و مظلومین را به خوشبختی برساند. ولی به محض انکه به قدرت رسید همه چیز از یادش می رود و میشود بد تر از قبلی. داستان همیشه تاریخ است. یک نفر که فکر می کند عقل کل است بی اعتنا به رنج و زحمت مردم فقط به فکر اثبات اندیشه های خویش و استقامت در اجرای این اندیشه هاست بدون اینکه کوچکترین اهمیتی برایش داشته باشد که مردمی که در دوروبر او زندگی می کنند چه می کشند.

من فرد وقتی می خواهم با اراده و تلاش به یکی از اروزهایم جامه عمل بپوشانم در نهایت خودم و خانواده ام را به زحمت می اندازم . ولی تصور کنید اگر من رییس یک مملکت باشم و بخواهم ارزویم را جامه عمل بپوشانم یک ملت باید زجر بکشد تا به نام من تمام شود.

خدایا ما را از شر طماعان و آز پرستان روزگار که به نام تو بر ما ظلم و ستم می کنند و روزگار را بر ما تلخ کرده اند رهایی بخش. فعلا این تنها کاری است که از دست من بر می اید: دعا تا شاید اجابت گردد.

ملیت و تبعیت یک کشور خارجی

soroosh-p — Tue, 29 Jul 2008 01:29:13 GMT

از دو قرن پیش که باستان شناسان غربی به ایران می امدند و در این سرزمین بدنبال پیدا کردن اثار و اشیای باستانی بودند ، بعد از کشف ان ها را به اروپا منتقل می کردند و در موزه هایشان به تماشا می گذاشتند. پدرم می گفت در ان زمان حتی مردم مناطقی مثل شوش و شیراز کمک می کردند که این اشیای از نظر مردم بی ارزش و قدیمی از زیر خاک در اورده شوند و به قیمت نازل به ان ها فروخته شوند.

من از یکطرف خوشحالم که این ها این اشیای تاریخی با ارزش را پیدا کردند و به موزه هایشان بردند و با جان و دل از ان ها مراقبت می کنند تا مردم سایر نقاط جهان بدانند که در این سرزمین کهن در ۳-۴ هزار سال پیش چه خبر بوده است. نمونه ان موزه لوور پاریس است که خود من وقتی از قسمت ایران باستانی ان بازدید کردم غرق حیرت و تعجب شدم. و خدا می داند که این موزه لوور روزانه چه در امدی از این اثار تاریخی برای خود بدست می اورد.

ولی از یکطرف اندوهگین می شوم که چرا خودمان قدر این اثار و اشیا و اماکن تاریخی را نمی دانیم و خدا می داند که چه در امدهایی می توانست نصیب این مردم گردد اگر جهانگردان همانند یونان یا ترکیه و یا مصر به ایران می امدند.

حالا این از بابت بردن اثار بی جان تاریخی مان. اما یک بردن مدرن دیگر هم اخیرا دارد صورت می گیرد که ان هم ملیت ما ایرانی ها (و یا سایر ملل) است وقتی که تبعیت یک کشور دیگر را قبول می کنند . مثلا وقتی تبعیت و اقامت دایم در کانادا یا امریکا و یا فرانسه به یک ایرانی داده میشود از وی در اخبار یا مقاله ها بعنوان یک کانادایی ایرانی تبار و یا کانادایی ایرانی الاصل نام برده می شود . خود من همیشه این سوال برایم مطرح است یعنی چه مثلا کانادایی ایرانی تبار؟ فرضا اگر فردی در ایران دنیا امده و چهل سال در ایران زندگی و کار کرده حال اگر سه سال و اندی به کانادا امده و توانسته تابعیت اینجا را بگیرد می شود کانادایی ایرانی تبار؟ جالب این است که انقدر هم این اصطلاح تکرار شده که حتی در روزنامه ها یا تلویزیون ایران هم همین لقب برای ایرانیان مقیم خارج بکار می رود بدون انکه بدانند که چگونه سرمایه های فکری و معنوی این سرزمین را به رایگان به کشور های دیگر داده اند.......