یکی از محصولاتی که جامعه سه دهه اخیر ایران به کشور ما داده ظهور نسل جوان جاه طلب و پر اشتهایی است که زود آمده اند و می خواهند به همه چیز برسند در همان ابتدای دروان جوانی. این نوشته را بعد از دیدن یک سریال تلویزیونی به ذهنم رسید که بنویسم که یکی از شخصیت های این داستان جوان عصیانگری است که به برکت پول و ثروت پدر جان همه امکانات زندگی را در اختیار دارد. امکاناتی مانند خانه ای در شمال تهران، ویلایی در شمال، ماشین اخرین مدل، موبایل، حساب بانکی، دوست دختر ان هم نه یکی و یا دو تا، تحصیل در یک دانشگاه با شهریه بین المللی. و توقع داشتن باز هم امکانات بیشتر مانند سفر های خارجی .
حالا شما در نظر بگیرید این جوان مغرور و تازه بدوران رسیده چه کسی را بنده است و از کی حساب می برد؟ نسلی که از سن ۱۸-۲۰ سالگی همه چیز را بدون کوچکترین زحمتی در اختیار دارد چه مسئولیتی را حاضر است بدوش بگیرد برای اینده خودش و یا خانوده اش و یا کشورش؟ نسلی که اگر پدر و یا مادر بهشان بگویند بالای چشمشان ابروست زیر همه چیز می زند ، عصیان می کنند و با ضربه زدن به خود تلاش می کنند که پدر و مادر را راضی کنند به خواسته انان گردن نهند. و برای اینکار حتی از افتادن به گرداب اعتیاد و یا الکلی شدن ابایی ندارند.
وقتی نگاهی به این جوانان در سطح کشورمان می کنم که امثال ان هزار هزار در جامعه فعلی ایران است ناخوداگاه ذهنم به این سمت رفت که همین تیپ حالت و تفکر در نوع دیگری از جوانان جاه طلبی بوجود امده که از دنیا متوقعند ( منظورم اینجا از نظر سنی نیست بلکه از نظر تجربه مدیریتی و سیاسی است) . جوانانی که در دنیای سیاست و مملکتی و نظامی به امکانات و قدرتی رسیده اند که از پدران سیاسی-نظامی انان بهشان به ارث رسیده و فکر می کنند که اکنون از دنیا و مردم کشورشان متوقع باید باشند که همه چیز را برایشان فراهم کنند. می باید به حرف انان گوش بدهند و گرنه به خودشان و کشور شان صدمه خواهند زد.
می خواهم بگویم که این نسل خطرناک که فقط به هوس های خویش فکر می کند چه عواقب خطرناکی برای مملکت بوجود اورده است. چه تفاوتی بین ان جوان که در بالا شرحش را دادم و جوان سیاسی که به رییس جمهوری ایران رسیده هست؟ هر دو دارای یکنوع جاه طلبی و بر اوردن هوس هایشان هستند ولی اولی در سطح یک خانواده می خواهد به هوس هایش برسد و دومی در سطح یک کشور و دنیا. هر دو می خواهند که بدون زحمت و گذشت زمان مناسب به جاه طلبی هایشان برسند و اگر نتوانند ان اتش شهوت خویش را خاموش کنند حاضرند به خود و دیگران صدمه برسانند.
این نسلی است که ایران بعد از انقلاب تحویل جامعه داده . یک نسل جاه طلب، بی فکر ، هوسران و متوقع از همه . نسلی که فکر می کند هز ان دنیا به پایان می رسد و باید هر چه زودتر به خواسته های خویش برسد. نسلی که به آینده فکر نمی کند و فقط نظرش به حال است. نسلی که برنامه ریزی و تفکر دراز مدت را نمی داند چیست. نسلی که هویت خویش را با درافتادن به دیگران دنبال می کند. این نسل جوان ( چه سنی و چه سیاسی) ایران را بر باد خواهد داد چون نه پدر و مادر ها از پس انان بر می ایند و نه خودشان قدرت خود پالایشی خود را دارند و نه ان قدرت شهوت هوس های دورونشان به دلیل همین جوان بودن قابل خاموش شدن است.
دقیقا به همین دلیل که نیروی نظم دهنده جامعه و کشور به این نتیجه رسیده که باید با قانون و استفاده از قدرت این جوانان را یاد بدهد که چگونه حداقل تاوان این تفکر هوسران خود را پس بدهد و حقوق دیگران را رعایت کند ، دقیقا به همین دلیل جامعه جهانی هم به همین نتیجه رسیده که باید با فدرت زور و قهریه این نسل جدید سیاستمدار جاه طلب ایران را یاد بدهد که چگونه می باید در جهان زیست کند و حقوق دیگران را رعایت کند. قوانین قوانیند چه در جزء چه در کل از یک قاعده استفاده می کنند. منتهی در حالت اول فقط یک خانواده عذاب می بینند و در حالت دوم مردم یک کشور که الان همگی ان را به عینه تجربه می کنیم با این تحریم ها و انزوای جهانی.
+ نوشته شده در ساعت توسط استاد دانشگاه
|
