یادداشت های یک استاد دانشگاه

تیتری از روزنامه کیهان در اوایل انقلاب که حجاب اجباری نیست باعث جلب توجه خیلی ها گردید. امروز هم مطلبی دیدم در مورد اينکه اگرحجاب اجباری در ایران بر داشته شود چه میشود؟ خیلی ها باور دارند که هیچ اتفاقي نمي افتد چون این فرهنگی که اکنون در ایران به اسم حجاب وجود دارد نه تنها باعث حفظ سنت و ارزش های زن ایرانی نشده است بلکه داریم به عینه می بینیم که بعد از بیست و شش سال چه ضربه ای به فرهنگ و نجابت ذاتی ایرانیان زده است. کسانی که به خارج از کشور می روند واقعا نمی توانند تاسف خود شان را از این وضعی که الان به شکل حجاب در ایران وجود دارد پنهان کنند.

 

- کساني که به کشور هاي غربي و ازاد دنيا مي روند ناخود اگاه از ديدن زنان و دختراني که  لباس هاي تنگ و يا نيمه برهنه دارند دچار يک حالت غريبي مي شوند که چرا ان زنان روي او ان تحريکي که دختران در ايران مي کذارند ، نمي گذارند؟ علت اين امر در لباس ان زنان نيست بلکه در فکر وذهن ان زنان است . وقتي که در ايران ادم دختر با حجابي را مي بيند که بزور دولت يک مانتو و روسري نيم بندي به تن کرده و ولي در ذهن و نگاه ان زن طوفاني از احساسات و غريزه جنسي نهفته است ناخود اگاه جذب ان حالت ذهني ميشود و از همينجاست که ديگر حجاب عملا بي فايده ميشود.

- بي ارزش کردن چيزي که در ايران از طرف دولتيان به اسم حجاب يا حجاب برتر معرفي شده يعني چادر و مانتو توسط خود همين دولتيان. در اوايل انقلاب چادر مشکي سمبل زنان و دختراني بود که به حجاب اسلامي معتقد بودند. ولي وقتي الان مشاهده مي کنيم که تا زني حتي در رده هاي فاسد دستگير ميشود بلافاصله در ورود به زندان يک چادر مشکي بر سرش مي اندازند اين خراب کردن همان ارزش نيست؟ چند روز پيش عکسي از يک زن اعدامي را در اينتر نت ديدم که او را با چادر مشکي اعدام کرده بودند . مشاهده اين زن با چادر مشکي بر بالاي ماشين تراک واقعا تاسف اور بود (جدای از اینکه خود همین عمل در مقابل چشم مردم هم مقوله دیگری است) از بابت اينکه چه ضربه اي به پوششي زده ميشود که به هر حال تعداد زيادي از زنان مسلمان ايراني و ديگر کشور ها به ان اعتقاد دارند. 

- همین الان هم در بین بسیاری از علمای اسلامی در مورد اجباری بودن حجاب اختلاف نظر وجود دارد و بسیاری معتقدند که این اجباری شدن بزرگترین ضربه را به این سنت اسلامی زده است و خوب و بد را در یک کاسه قرار داده است.

 

- با اين شرايطي که جلو مي رويم بالاخره زن ايراني هم به ان درجه از عزت و ازادي خواهد رسيد که مثل زنان کشور هاي ذيگر دنيا خودش نوع پوشش را انتخاب کند و جامعه و مردان هم به ان تصميم احترام بگذارند. من نه مخا لف حجاب هستم و نه موافق زوري بودن ان. بايد اين انتخاب را ازادانه به عهده زن ايراني گذاشت و همه به ان احترام بگذارند.

خبر پذیرش چند رشته دکترا در دانشگاه خواجه نصیر و دانشگاه امام خمینی باعث شد تا در مورد ادامه تحصیل در این مقطع و تفاوت ان در ایران با کشور های اروپایی امریکا و کانادا مقایسه ای داشته باشم. هدف این مقایسه فقط بیان فرهنگ غیر علمی نامناسبی است که برای دکترا گرفتن و تیتر آن بوجود امده است.

 

چند سالی است که  تب گرفتن مدرک دکترا در ایران بوجود آمده و از دانشگاه های دولتی تا ازاد و مکاتبه ای داخلی و خارجی همه سعی می کنند که تحصیلات دکترا ارائه دهند و گویی مشکلات مملکت با گرفتن دکترا و دکتر شدن همه حل میشود. مدیران مملکت و حتی سرداران سپاه هم با همه درجات نطامی به هر شکل ممکن تلاش می کنند تا این لقب را بدست اورند و حتی ان را به شکل خریدنی مانند دکترای دانشگاه مکاتبه ای از راه دور هاوایی به القاب خود اضافه کنند.

 

یادم نمی نمی رود یک بار که به نمایشگاه نیروی انتظامی در محل نمایشگاه ها رفته بودم پارچه ایی برای خوشامد گویی فرمانده وقت ان زمان که قالیباف بود زده بودند به این شکل :

" ورود فرمانده محترم نیروی انتظامی برادر سردار پاسدار سرنیپ خلبان جناب اقای دکتر قالیباف را گرامی میداریم." وفتی با این تابلو نگاه می کردم با خودم می گفتم این همه لقب برای خوشامد گویی یک نفر. و جالب تر از ان برایم تیتر دکترای ان بود که بخودم باز گفتم یک زمانی سپاهیان می گفتند ما حتی درجه هم نمی خواهیم حالا که تمام درجه های ارتشیان را گرفته اند به مراتب دانشگاهی هم هجوم آورده اند و به هر شکل ممکن می خواهند بگویند که دکترا گرفته ایم. جالب این است که همه فرماند هان سپاه برای روز بازنشستگی و ورود به سیاست یک مدرک دکترا در صندوق خود ذخیره کرده اند. نمونه اخرش این اقای الله اکرم است که دیدم ایشان را جدیدا دکتر الله کرم خطاب می کنند.!

 

 در کانادا یا امریکا گرفتن دکترا و یا تیتر دکتر اصلا یک مزیت عمده نیست و حتی مهندسین از نظر کار و حقوق به مراتب ارزش بیشتری دارند تا کسانی که دکترا دارند. داشتن لقب و عنوان دکترا یک شاخص مدیریتی یا کسب مقام نیست و فقط کسانی به دنبال گرفتن دکترا می روند که علاقه به ادامه تحصیل :تحقیق و یا تدریس در دانشگاه دارند.  در این کشور ها هدف دکترا گرفتن بوجود اوردن قشر تحصیل کرده ای است که به تحقیق و جستجوی علمی علاقه داشته باشند و کار کردن بر روی یک تز تحقیقاتی هم برای یک مشکل راه حلی پیدا کنند و هم با صرف چند سال زحمت و تلاش خود را بعنوان یک محقق بسازند .

 

متاسفانه در ایران بیش از انکه هدف پرورش مغز و استعداد برای تحقیق باشد هدف گرفتن تیتر دکترا برای ژست و خود نمایی تبلیغاتی می باشد. با اینچنین طرز تفکری نه تنها مشکلاتمان حل نمیشود بلکه ادم هایی بوجود می اید که فقط خواهان تیتر دکترا برای گرفتن مقام ها و مناصب و بر طرف کردن کمبود های روحی خود هستند و نه تفکر عمیق داشتن برای حل مشکلات در دراز مدت و ارائه راه حل های درست مبتنی بر اصول علمی.

اصولا وقتی فردی دکترا می گیرد در کوران تز تحقیقاتی اش به درجه ای از رشد ذهنی می رسد که برای  حل هر مشکلی ابتدا خود را موظف می کند که مطالعه ای عمیق در مورد سابقه ان مشکل داشته باشد و سپس با بررسی علمی و انجام ازمایشات متعدد و زمان بر بتواند به جوابش برسد.

دادن دکترای فله ای به مدیران سیاسی و مملکت نتیجه اش همین شده که خيلي از مديران فعلي دولت و خودشخص رئیس جمهور فعلی مثل اب خوردن در مورد همه چیز حرف می زنند بدون اینکه حتی کوچکترین سر رشته ای در مورد ان مسئله د اشته باشند.

کار ما ايرانيان شده متاسفانه گند زدن به همه استاندارد هاي جهاني و ابکي کردن آن استاندارد هايي که براي تميز دادن يک محصول کيفي از غير کيفي تهيه شده اند حتي همين دکترا خواندن و دادن مدرک دکترا.

فقط مي توانم بگويم که با اين روش ها ي مدرک گرايانه نه تنها پيشرفتي نخواهيم کرد بلکه حتي محصولات ديگران را هم که باسازي کنيم نتيجه اش تحويل يک محصول ناقص و يا خراب مي باشد. مثالش توليد خود رو، بيشتر از اين نگويم بهتر است.

این روز ها بحث حمله آمریکا به ایران دنیا را در التهاب برده است و دز تمامی سایت ها اخبار آن مرتب به روز میشود و همه هم در حال تفسیر آن. با پيگيري اخبار با خودم فکر می کردم مگر این حمله قرار است دیگر چه مصیبتی بر مصیبت هایمان اضافه نکند که الان دچار آن نیستیم؟ بنظرم نظام خیلی هوشمندانه تنها راه نجات خود را از اين ضعف و ناتوانی اداره مملکت  فقط و فقط در اين مي بيند که به هر شکلي با يک جنگ کوتاه مدت با آمريکا از زیر بار این همه مشکلات ابرو مندانه خود را بيرون بکشد و وامدار ملت نشود. من که فکر مي کنم حتي حوصله نظام سر رفته که چرا آمريکا اينقدر دست روي دست مي گذارد و کار را تمام نمي کند؟

 

واقعيت اين است که اين نظام با همه ظرفيتش الان در حکومت است و بيشتر از اين ديگر کاري از دستش بر نمي ايد. براي همين به هر شکل ممکن مي خواهد با هر تحريکي که شده پاي آمريکا را به اين جنگ باز کند به هر شکل ممکن از بلوف زدن هسته اي تا تحريک منطقه اي . مشکلات اداره اين مملکت انجنان به نظام فشار آورده که ديگر نمي داند چه کند. فقط يک مثال ساده در مورد مشکلات زيست محيطي مي زنم. الان وضع زيست محيطي ايران انقدر خراب است که اگر دنيا ايران را به همين حال خودش رها کند بدست خودش نابود ميشود و نيازي يه لشکر کشي نيست. دیگر قرار است بد تر از این چه بشود که الان نیست؟

 

يکي مثال جالبي زده بود . گفته بود ايران و امريکا مثل زن و شوهري هستند که با هم قهر کزده اند ولي از طرف ديگر به هم نياز دارند و هر کدام از طرفين مي خواهد که آن يکي پا جلو بگذارد تا اين يکي بگويد که برنده بوده است. به همين دليل هر چه که دم دستشان بيايد به طرف هم پرت مي کنند تا طرف را وادار کند بالاخره رويروي هم بنشينند. اين همه ادعاهاي ايران در مورد لاف هاي هسته اي چه معني مي دهد.  ادمي که دارد کار مهمی انجام مي دهد چه اصراري دارد شب و روز ان را در بوق کند.

 

نظام سالهاست که ثروت مردم را به بهاي فقر و محروميت آنان براي ساخت سايت هاي نيمه ساخته هسته اي هدر داده ، حالا بعد از اين همه سال جواب اين مردم را چه بدهد؟ به آنان بگويد که ثروتشان را بر باد داده براي هيچ؟ پس چه راهي بهتر از اين که اين سايت هاي بدردنخور نيمه ساخته با تکنولوژي قديمي را به دست ديگران مخصوصا آمريکا از بين ببيد و به اين ترتيب ابروي خودش را در طول تاريخ بخرد؟ نه جدا اينطور نيست؟

 

 عده اي هم مي گويند بر فرض هم که مثل ژاپن مورد حمله اتمی واقع بشويم مگر الان ژاپن بد است؟ یکی از قدرت های اقتصادی درجه یک دنیاست.  ايران هم که قرار بود بقول رئيس مجلس ژاپن اسلامي بشود پس با اين حمله زمينه آن آماده ميشود و با کمک آمريکا ميشويم ژاپن اسلامي.