یادداشت های یک استاد دانشگاه

بیش از دو ماهی است که به وبلاگ سر نمی زنم. وقتم حسابی پر شده با کار . امروز دیدم یک طلبه ای برایم نظری زده در مورد یکی از نوشته هایم  با عنوان " از کوزه همان برون تراود که در اوست " که در بهمن ۸۶ نوشته بودم. چون خیلی ها ان را نخواهند دید گفتم خودم بگذارمش اینجا تا نظر یک مخالف مرا دیگران هم ببینند. من که به شخصه ممنونش هستم که وقت گذاشته و نظر داده. این نظرش است در مورد من و نوشته ام :

"سلام بر تو ای وطن فروش. اسم خودت رو استاد دانشگاه نگذار. تو بدبختی و لیاقتت سرخوردگی و تو سری خوردن است. بیچاره تو لیاقت آزادی را نداری. که این همه مطلب علیه یک حکومت بنویسی و هیچ کس هم با تو کاری نداشته باشد. برو کلاش. اسم خودت رو استاد نگذار. حتما یکی از اوباش و یا یک دانشجوی فریب خورده و یا یک معتاد و مفنگی هستی. همان بهتر که آمریکا و اسرائیل توی سر تو و امثال تو یزنند و مثل ...  دور و برشان پرسه بزنی. خاک بر دهان تو . بی لیاقت. بیچاره امروز فن آوری و تولید علم در کشور ما تا آنجاست که روی دست ابرقدرتها بلند شدیم در جایی که قبل از انقلاب حتی آفتابه هم نمی توانستیم درست کنیم. این رو از اربابانت بپرس. وقتم رو بیشتر از این برای تو تلف نمی کنم.

  حالا اگر یکی از این جوان های مثلا بسیجی تازه به دوران رسیده ایی اینگونه مرا توهین می کرد ناراحتی نداشت ولی یک طلبه ای که مدعی دین و اسلام است اینطوری بنویسد چه می توان گفت. امیدوارم روزی در کنار پیشرفت علمی به  ان درجه از پیشرفت فرهنگی هم برسیم که همدیگر را تحمل کنیم.

سلام دوستان . دو ماهی به ایران رفته بودم. دو سه روز است که به کانادا برگشته ام.
وقتی وارد فرودگاه امام شدم ناخود آگاه اشک به چشمانم آمد. از راه دبی به تهران آمده بودم. مقایسه فرودگاه تورنتو و دبی با فرودگاه بین المللی ایی که قرار بود سی سال پیش افتتاح شود دل هر ایرانی ایی را به درد می اورد. هنوز هم کامل نیست و معلوم است نیمه ساخته از ان دارد بهره برداری می شود.

از فرودگاه هم که در نیمه  شب به تهران می روی یک جور هایی نگرانی تا برسی با تاکسی های زرد رنگ و ان مسیر خلوت شبانه که گاهی هم خبر هایی مبنی بر راهزنی در ان شنیده می شود. خود من در همشهری خبر دستگیری باندی را خواندم که با لباس مامورین زحمتکش نیروی انتظامی دست به راهزنی در این مسیر می زده اند. راننده تاکسی ام جوان مظلوم معتادی بود که از گرانی ها و فشازهای زندگی می نالید. می گفت از ساعت 3 روز قبل در صف بوده تا نوبتش برسد.
نا خود اگاه از خود می پرسی چرا بر سر کشور ما این حوادث امد که هنوز هم بعد از سی سال مردم حسرت سال های سی سال قبل را می خورند؟

خیلی ماجرا ها برایم پیش امد در طی این دو ماه. نوشتن هر کدام از انان یک لاگ جداگانه می خواهد.
چقدر مردم در ارزوی خروج از ایران هستند. جوانان دانشجو در شوق امدن به کانادا و ادامه تحصیل هر کاری که از دستشان بر اید انجام می دهند. به یک دانشگاهی برای ارائه مقاله ای علمی رفته بودم. دانشجو ها سوال پیچم کرده بودند در [مورد امدن به کانادا. از یک بابت خوشحال هستم که این همه شور و شوق تحصیل در جوان هایمان است. ایکاش دستم می رسید و می توانستم به همه انان کمک می کردم. ولی ویزا را که دیگر نمیشود من برایشان صادر کنم!!!

جقدر ترافیک دیدم. چقدر در ترافیک گیر کردم. خیابان ها همیشه پر از ماشین. چقدر تصادف دیدم ناشی از بی توجهی مردم . همه در پی این هستند که از دیگران جلو بزنند .....
من عاشق ایران هستم و مردمش و سرزمینش. و هر کاری که از دستم بر اید برای عمران و ابادیش انجام خواهم داد.

من مدتی مرخصی می روم و شاید نتوانم مانند سابق به روز باشم. به امید دیدار